همیشه در زمین قدم می زنند

  کاشکی یه روز باهم دیگه سوار قایق می شدیم

                                   دور از نگاه آدما هر دومون عاشق می شدیم

                               کاش آسمون با وسعتش تو دستامون جا می گرفت

                                    گل سرخ دلمون کاش بوی دریا می گرفت

                                                کاش تو هوای عاشقی

                                             لیلی و مجنون می شدیم .

                             باد که تو دریا می وزید با هم پریشون می شدیم

                             کاشکی یه ماهی قشنگ برای ما فال می گرفت

                                               برامون از فرشته ها

                                              امانتی بال می گرفت

                               با بال اون فرشته ها تو آسمون پر می زدیم

                               تا  شهر بی ستاره ها به آرومی پر می زدیم   

خانه ام بي آتش
دستهايم بي حس و نگاهم نگران
مي تواني تو بيا سر اين قصه بگير و بنويس
اين قلم؛ اين کاغذ؛ اينهمه مورد خوب
راستش مي داني طاقت کاغذ من طاق شده
پيکر نازک تنها قلمم ؛زير آوار غم و درد  خرد شده
مي تواني تو بيا سر اين قصه بگير و بنويس
مي تواني تو از اين دنياي وحشي بنويس
من دگر خسته شدم
راست گفتند مي شود زيبا ديد؛ مي شود آبي ماند
اما ... تو بگو ؛گل پرپر شده  زيباييست؟! رنگ مرگ عشق آبيست؟
مي تواني تو بيا؛ اين قلم ؛ اين کاغذ
بنشين گوشه دنجي و از اين شب بنويس
بنويس از کمر بيد شکسته ؛ و يک پنجره ساکت و بسته
هر چه مي خواهي از اين صحنه به تصوير بکش
صحنه ئ پيچش يک پيچک زشت
جرئتش را داري که ببيني قلمت مي شکند؟
کاغذت مي سوزد؟
من دگر خسته شدم. مي تواني تو بيا
اين قلم؛ اين کاغذ؛ اينهمه مورد خوب
من دگر خسته ام از اين تب و تاب
تو تواني بنويسي بر آب؟

تو ای پروانه وجودم .. یادت می آید  که چگونه با آتش سکوتش تو را می سوزاند ..

یادت می آید آن روزها  که لحظه ای از او غافل نمی شدی ..

یادت می آید خنده هایش را

گریه هایش را

تحمل شنیدن صدای لرزانش ..

اشکهایش را نداشتی انگار  ...

خنده هایش آرزویت بود مگر نه ؟

آری . آرزویم همین بود ولی ..

دیگر او نمی خواست که من باشم و  ..

او با من ما باشیم ...

من دیگر تاب پرواز نداشتم انگار..

هیچ ندیدم جز خویش  و

شعله ای که میسوخت مرا آرام آرام

 همان شعله میدانست انگار که من ..

تاب اینگونه سوختن ندارم ..

من همینم من همینو

به خویش میگویم ..

تو پروانه بودی و سرنوشتت همین بود .

آری ..

                     من با گرفتاریس خوشم

گر تو خوار چون خارم کنی

                   ای گل بدان خواری خوشم

والاترین گوهر تویی

                    داروی جان پرور تویی

درمان دردم گر تویی

                   در کنج بیماری خوشم

روزی اگر کامم دهی

                 یا آنکه دشنامم دهی

با این خوشم با آن خوشم

                با هر چه خوش داری خوشم

اى کاش در آن لحظه که تقدیم تو شد هستى من 

           مى سپردم که مراقب باشى جنس این جام بلور است 

                                                       پر از عشق و غرور است 

                                                                           مبادا بازیچه شود مى شکند.

چه قدر برات ارزش قائلم..

و چه قدر دلواپستم..

ای کاش خیلی چیزا رو میدونستی،

شاید اون موقع همه چیز فرق می کرد.

کاش می شد از نزدیک اینو میگفتم

اما نمیشه پس همین جا میگم

عزیزم دوست دارم

گفتمش آغاز درد عشق چيست؟.... گفت آغازش سراسر بندگيست.... گفتمش پايان آن را هم بگو.... گفت پايان همه شرمندگيست.... گفتمش درمان دردم را بگو.... گفت درماني ندارد بي دواست.... گفتمش يک اندکي تسکين آن.... گفت تسکينش همه سوز …. فنا ست نيکوست

بهم رسیدن یعنی آغاز

با هم ماندن یعنی زندگی

زنگی با عشق یعنی کامیابی

روان پرور بود خرم بهاری
 که گیری پای سروی دست یاری
و گر یاری ندارد لاله رخسار
بود یکسان به چشمت لاله و خار
چمن بی همنشین زندان جانست
 صفای بوستان از دوستان است
غمی در سایه جانان نداری
 و گر جانان نداری جان نداری
بهار عاشقان رخسار یار است
 که هر جا نوگلی باشد بهار است