یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست
عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود
گفت یا رب از چه خارم کرده ای؟
بر صلیب عشق دارم کرده ای
خسته ام زین عشق دلخونم مکن
منکه مجنونم تو مجنونم مکن
مرد این بازیچه دیگر نیستم
این تو و این لیلای تو من نیستم
گفت ای دیوانه لیلایت منم
در رگت پیدا و پنهانت منم
سالها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختــــــــی...
خیلی سخته عاشق کسی بشی اما اون حتی ندونه درد تو
از چشات نخونه قصه غمو علت لرزش دست سردتو
خیلی سخته زندگیت فنا بشه واسه دیدن یه لبخند رو لباش
واسه گفتن از امید و آرزو تو سیاهی غم انگیز شباش
من نیومدم بگم عاشقتم چون از این حرفا پر گوش همه
اشتباه که می گن گریه مرد رو زخم های تنش یه مرهم
من نیومدم بگم تو هم مثه قصه ها بیا بریم از این دیار
یا که خیلی مهربون یه مدتی واسه من ادای عشقو در بیار
می خوای برنده باشی می دونم به همه می گم ببازن جلو پات
هر چی اسپند به آتیش می کشم تا که چشمت نزنن بشن فدات
تو می خوای پرنده باشی می دونم یه نفس هوای خوشبختی می خوای
خودم آسمون هفتمت می شم تو فقط بگو بگو باهام میای .
خوبم
یه خواب جالب دیدم
هیچ وقت مثل اون موقع آروم نبودم
فرداش آروم بودم
آرامشی که اون بهم داد خیلی عجیب بود
انگار هیچ وقت سخت نبوده
هیچ دردی نبوده
آروم بودم
اون کی بود؟
نمی دونم
وای خدا
چقد شبیه اون آقایی بود که اومد تو کلاس
شعر نوشت
من بودم و مریم و طیبه
چه خط قشنگی داشت
ولی اون نبود
چهره مهربونی داشت
یه جوری بود
نمی دونم بعد از خوندن آدم و حوا بود یا قبلش
خلاصه هر چی بود
مرسی خدا
واسه آدمای مهربونی که خلق کردی
که میان تو خواب یکی دیگه
آرومشون می کنن
مرسی خدا
بوس
همیشه در زمین قدم می زنند
کاشکی یه روز باهم دیگه سوار قایق می شدیم
دور از نگاه آدما هر دومون عاشق می شدیم
کاش آسمون با وسعتش تو دستامون جا می گرفت
گل سرخ دلمون کاش بوی دریا می گرفت
کاش تو هوای عاشقی
لیلی و مجنون می شدیم .
باد که تو دریا می وزید با هم پریشون می شدیم
کاشکی یه ماهی قشنگ برای ما فال می گرفت
برامون از فرشته ها
امانتی بال می گرفت
با بال اون فرشته ها تو آسمون پر می زدیم
تا شهر بی ستاره ها به آرومی پر می زدیم
مرا چون عاشقت بودم ببخش
مرا چون رهسپار شهر چشمانت بودم ببخش
مرا چون زنده با عطر نفس هایت بودم ببخش
مرا چون دیوانه وار دوست دارت بودم ببخش
من را ببخش چون تا سحر توی رویا بوسه بر رویت زنم
من را ببخش چون تا سحر توی رویا شانه بر مویت زنم
من را ببخش چون تا سحر توی رویا سرخاب بر گونه هایت می زنم
من را ببخش چون تا سحر توی رویا حرف با چشمانت می زنم
من را ببخش هر چند دیگر محکوم شدم
زندانی غم تو تا آخر عمرم شدم
من محکوم همکاری در راه عشق با قلبم شدم
ای دریغا عاشقت تا نهایتم شدم
مرا گله از این سرنوشت نیست
مرا گویی تورا لیاقت نیست
مرا جایی در شهر چشمانت نیست
من را ببخش گویی برگ ورودی برای من به راه قلبت نیست
خانه ام بي آتش
دستهايم بي حس و نگاهم نگران
مي تواني تو بيا سر اين قصه بگير و بنويس
اين قلم؛ اين کاغذ؛ اينهمه مورد خوب
راستش مي داني طاقت کاغذ من طاق شده
پيکر نازک تنها قلمم ؛زير آوار غم و درد خرد شده
مي تواني تو بيا سر اين قصه بگير و بنويس
مي تواني تو از اين دنياي وحشي بنويس
من دگر خسته شدم
راست گفتند مي شود زيبا ديد؛ مي شود آبي ماند
اما ... تو بگو ؛گل پرپر شده زيباييست؟! رنگ مرگ عشق آبيست؟
مي تواني تو بيا؛ اين قلم ؛ اين کاغذ
بنشين گوشه دنجي و از اين شب بنويس
بنويس از کمر بيد شکسته ؛ و يک پنجره ساکت و بسته
هر چه مي خواهي از اين صحنه به تصوير بکش
صحنه ئ پيچش يک پيچک زشت
جرئتش را داري که ببيني قلمت مي شکند؟
کاغذت مي سوزد؟
من دگر خسته شدم. مي تواني تو بيا
اين قلم؛ اين کاغذ؛ اينهمه مورد خوب
من دگر خسته ام از اين تب و تاب
تو تواني بنويسي بر آب؟
زندگي گل زردي است به نام غم
فرياد سياهي است به نام آه
رشته کوهي است به نام آرزو
و رودخانه اي است به نام عشق
که به درياي صفا مي ريزد
زندگي يعني عشق، محبت، اميد و آرزو
که در آخر به بياباني به نام وداع منتهي مي شود
وقتی كسی رادوست داری،
گفتن آسان تراست،
شنيدن آسان تراست،
بازی كردن آسان تراست،
كاركردن آسان تراست.
ووقتی كه كسی تورا دوست دارد،
خنديدن آسان تراست.
واگر تنهای تنها باشی،
به مرگ فكركردن ازهمه چيزآسان تراست
تو ای پروانه وجودم .. یادت می آید که چگونه با آتش سکوتش تو را می سوزاند ..
یادت می آید آن روزها که لحظه ای از او غافل نمی شدی ..
یادت می آید خنده هایش را
گریه هایش را
تحمل شنیدن صدای لرزانش ..
اشکهایش را نداشتی انگار ...
خنده هایش آرزویت بود مگر نه ؟
آری . آرزویم همین بود ولی ..
دیگر او نمی خواست که من باشم و ..
او با من ما باشیم ...
من دیگر تاب پرواز نداشتم انگار..
هیچ ندیدم جز خویش و
شعله ای که میسوخت مرا آرام آرام
همان شعله میدانست انگار که من ..
تاب اینگونه سوختن ندارم ..
من همینم من همینو
به خویش میگویم ..
تو پروانه بودی و سرنوشتت همین بود .
آری ..
هرشب دعا میکردم تو رو تنها ببینم 
بگم که آرزومه تو باشی همنشینم
ولی یه شب که دیدم با دیگری نشستی
گفتم تو هم خدایا دل منو شسکتی
من تو رو میخواستم چیزی نگفتم
دلم میخواست که اول از تو میشنفتم
ولی سکوت راه منو تورو جدا کرد غرور بی جا عشق رو هم فدای ما کرد
هرشب دعا میکردم تو رو تنها ببینم
بگم که آرزومه تو باشی همنشینم
ولی یه شب که دیدم با دیگری نشستی
گفتم تو هم خدایا دل منو شسکتی
هر دو رفتیم خونه ساختیم از عشق هم دل کندیم
تو دست ما حلقهء زر دیگه افسوس پابندیم
هرشب دعا میکردم تو رو تنها ببینم بگم که آرزومه تو باشی همنشینم
ولی یه شب که دیدم با دیگری نشستی
گفتم تو هم خدایا دل منو شسکتی
من تو رو میخواستم چیزی نگفتم
دلم میخواست که اول از تو میشنفتم
ولی سکوت راه منو تورو جدا کرد غرور بی جا عشق رو هم فدای ما کرد
حالا همدیگرو دیدیم که خیلی دیر از کار سرنوشت آدم خندش میگیره
تو یاد ما خاطره ها زنده می مونه شاید که قسمت هیمنه خدا میدونه
قدم هايم ميگويد با من... گويي آنها هم تنهايند
كه ديگر نيست در كنارشان قدم هايش... آن آشنا را ميگويم
صداي سنگينيست براستي اين صداي سكوت
و چه قريب و آشنا
مدتيست ذهنم و البته قدم هايم آشنايند با اين با اين صدا
گرم و پر از انگيزه ...براي گفتن رازهايي...و البته رازهايش با كلام توصيف نميشود
همچنان كه درد هايش ...و زخم هايش
راستي سكوت چه رنگي دارد ؟
نه ...رنگ ها هم نميتوانند جلالش را توصيف كنند
قدم هايم هم سكوت كردند ...در پاسخ به اين سوال ...من كه جاي خود دارم
حالا ديگر اين دو رفيق شده اند ...گويي هزار ساليست كه آشنايند
سكوت و قدم هايم را ميگويم
بعد از ظهري...گرم گرفته بودند ...زيبا و صميمي
كه آدم بهشان حسودي ميكرد
قدم هاي آن آشنا جايشان را به سكوت داده اند ...ديگر رسم روزگار است
ما كه تنهاييم ...لااقل او آشناي جديدي دارد
قدم هايم را ميگويم
می دونم می خوای بری منو تنها بذاری
می دونم چشات می گن دیگه طاقت نداری
می دونم خسته شدی مرغ پر بسته شدی
دیگه تو بال و پری واسه پرواز نداری
می دونی رفتن تو توی تقدیر منه
گریه های بی صدا سهم فردای منه
من با گرفتاریس خوشم
گر تو خوار چون خارم کنی
ای گل بدان خواری خوشم
والاترین گوهر تویی
داروی جان پرور تویی
درمان دردم گر تویی
در کنج بیماری خوشم
روزی اگر کامم دهی
یا آنکه دشنامم دهی
با این خوشم با آن خوشم
با هر چه خوش داری خوشم
هرگز از مرگ نهراسیده ام
اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود
هراس من _باری_ همه از مردن در سرزمینی ست
که مزد گورکن
از بهای آزادی آدمی
افزون باشد
جستن
یافتن
و آن گاه
به اختیار برگزیدن
و از خویشتن خویش
بارویی پی افکندن_
اگر مرگ را از این همه ارزشی بیشتر باشد
حاشا حاشا که هرگز از مرگ هراسیده باشم
اى کاش در آن لحظه که تقدیم تو شد هستى من
مى سپردم که مراقب باشى جنس این جام بلور است
پر از عشق و غرور است
مبادا بازیچه شود مى شکند.
چه قدر برات ارزش قائلم..
و چه قدر دلواپستم..
ای کاش خیلی چیزا رو میدونستی،
شاید اون موقع همه چیز فرق می کرد.
کاش می شد از نزدیک اینو میگفتم
اما نمیشه پس همین جا میگم
عزیزم دوست دارم
گفتم تو را نبخشم گفتی که بیگناهم
اما چرا برایت بیگانه شد نگاهم
در روزهای شیرین همواره با تو بودم
با من چرا نماندی در شب سیاهم
تصویر آخرین نگاهت رو برای همیشه توی ذهنم نگه میدارم
همه ی اشکایی رو که به خاطر تو ریختم تو صندوق میزارم
و هر روز اسمت رو روی دیوارای عالم می نویسم.....
لمس کن کلماتی را که برایت می نویسم
تا بخوانی و بفهمی چقدر جایت خالیست.
تا بدانی نبودنت آزارم میدهد.
لمس کن نوشته هایی را که لمس نشدنیت و عریان.
که از قلبم بر قلم و کاغذ می چکد...
لمس کن گونه هایم را که خیس است و پر شیار.
لمس کن لحظه هایم را....
تو یی که می دانی چقدر عاشقت هستم..
لمس کن این با تو بودن ها را...
لمس کن...
سوگند به موی تو که از کوی تو رفتیم
از کوی تو آشفته تر از موی تو رفتیم
بگذار بمانند حریفان همه چون ریگ
ما آب روانیم که از جوی تو رفتیم
وصل تو به آن منّت جانکاه نیرزد
تا دوزخ هجر تو ز مینوی تو رفتیم
چون آن سخن تلخ که ناگاه شبی رفت
از آن لب شیرین ، سخنگوی تو رفتیم
انصاف محبّان چو ندادی به محبّت
چون شاخص میزان ز ترازوی تو رفتیم
زین بیش نماندیم که آزار تو باشیم
چون عاشقی و دوستی از خوی تو رفتیم
این راه خم اندر خم چون موی سیه را
بی مرحمت روشنی روی تو رفتیم
از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از کوي تو، ليکن عقب سر نگران
ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما کردي
.......................تو بمان و دگران ، واي به حال دگران
با من از عشق بگو
تا مرز جنون هم سفرم کردی
با حرم نگات خاکسترم کردی
با من از عشق بگو
ای آشفته مو آشفته ام کردی
بی رنگیم رو دیدی باورم کردی
با من از عشق بگو
راز سبز جنگل در چشمان توست
رنگ سرخ مهتاب بر لبان توست
با من از عشق بگو
خون چشام ، پرتوی نگام مال تو
پاکی و صفام ، شوق خنده هام مال تو
با من از عشق بگو
لحظه تو چشمای تو گم شدن مال من
حس خوندنم ، گرمی صدام مال تو
با من از عشق بگو
گفتمش آغاز درد عشق چيست؟.... گفت آغازش سراسر بندگيست.... گفتمش پايان آن را هم بگو.... گفت پايان همه شرمندگيست.... گفتمش درمان دردم را بگو.... گفت درماني ندارد بي دواست.... گفتمش يک اندکي تسکين آن.... گفت تسکينش همه سوز …. فنا ست نيکوست
بهم رسیدن یعنی آغاز
با هم ماندن یعنی زندگی
زنگی با عشق یعنی کامیابی
روان پرور بود خرم بهاری
که گیری پای سروی دست یاری
و گر یاری ندارد لاله رخسار
بود یکسان به چشمت لاله و خار
چمن بی همنشین زندان جانست
صفای بوستان از دوستان است
غمی در سایه جانان نداری
و گر جانان نداری جان نداری
بهار عاشقان رخسار یار است
که هر جا نوگلی باشد بهار است
نه تک درختی می توانم بود
در خشکی کویر
و نه
پرنده ی تنهایی
در تنگی قفسی
و نه ترانه ی کوچکی
در خالی فضایی
من درختی هستم
که به عشق جنگلی روییده ام
پرنده ای هستم
که به شوق پرواز آمده ام
ترانه ای هستم
که به شور شنیدن زاده ام
در این برهوت
در سرزمینی که
با داغ هزار شعله ی زخم
مرا می سوزانند
بی تو خودمو
تک و تنها می بینم
هر جا که پا می ذارم
تو رو اونجا می بینم
یادمه چشمای تو
پر درد و غصه بود
قصه ی غربت تو
قد صد تا قصه بود
یاد تو هر جا که هستم با منه
داره عمر منو آتیش می زنه
یاد تو هر جا که هستم با منه
داره عمر منو آتیش می زنه
تو برام خورشید بودی
توی این دنیای سرد
گونه های خیسمو
دستای تو پک می کرد
حالا اون دستا کجاست
اون دو تا دستای خوب
چرا بی صدا شده
لب قصه های خوب
من که یاور ندارم
اون همه خاطره مرد
عاشق آسمونا
پشت یک پنجره مرد
آسمون سنگی شده
خدا انگار خوابیده
انگار از اون بالاها
گریه ها مو ندیده
یاد تو هر جا که هستم با منه
داره عمر منو آتیش می زنه
یاد تو هر جا که هستم با منه
داره عمر منو آتیش می زنه
